راه راست

حـج مـا ایـن اسـت

caesar — Sun, 13 Jan 2008 12:52:58 GMT

از عـبــدالــرحـمـن مـروزی گـویـنــد کـه پـس از آنکـه از حـج فـارغ شـده بـود ،

سـاعـتـی در خـواب شـد و بخـواب دیـد کـه دو فـرشـتـه از آسـمـان فـرودآمـدنـد ،

یکـی از دیگـری پـرسـیـد کـه امـسـال چـنــد خـلـق آمـده انــد ؟

گـفـت شـشـصـدهــزار.

گـفـت : حـج چـنــد کـس قـبـول کــردنـد ؟

گـفـت : از آن هـیـچـکـس قـبــول نکــردنــد .

عـبــدالله گـفـت : چـون ایـن بـشـنـیـدم اضـطــرابـی در مـن پـدیــد آمـد .

گـفـتـم : ایـن هـمـه خـلایـق کـه از اطـراف و اکـنـاف جـهـان

از راه هـای دور آمــده و بـیـابـانـهـا قـطـع کــرده ، ایـنـهـمـه ضـایـع گــردد ؟

پـس آن فــرشـتـه گـفـت : در دمـشـق کـفـشگـری اسـت نـام او « عـلـی بـن مـوفـّق »

او حـج نـیـامـده اسـت ، امـا حـج او قـبـول اسـت

و هـمـه را بـدو بخـشـیـدنــد و ایـن جـمـله در کـار او کــردنــد .

چـون ایـن بـشـنـیـدم از خـواب در آمـدم

و گـفـتـم : بـه دمـشـق بـایـد شـد و آن شـهــر را زیـارت بـایـد کــرد .

پـس بـه دمـشـق شـدم و خـانــۀ آن شـخـص را طـلـب کــردم و آواز دادم .

شـخـصـی بـیــرون آمــد .

گـفـتـم : نـام تـو چـیـسـت ؟

گـفـت : عـلـی بـن مـوفـّق .

گـفـتـم : مـرا بـا سـخـنـی اسـت .

گـفـت : بگـوی .

گـفـتـم : تـو چکـاره ای ؟ گـفـت : پـاره دوزی مـی کـنــم .

پـس آن واقـعـه بـا او بگـفـتـم .

گـفـت : نـام تـو چـیـسـت ؟ گـفـتـم : عـبــدالله مـبـارک .

نـعــره بـزد و از هــوش بـشـد .

چـون بـه هــوش آمـد ، گـفـتـم : مــرا از کـار خـود خـبـر ده .

گـفـت : سـی سـال بـود تـا مـرا آرزوی حـج بـود

و از پـاره دوزی سـیـصـد و پـنـجـاه درم جـمـع کــردم ،

امـسـال قـصـد حـج کــردم تـا بــرم .

روزی هـمـسـرم حـامـلـه بـود ،

اظـهـار کــرد : از خـانـۀ هـمـسـایـه بـوی طـعـامـی مـی آیـد بــرو پـاره ای بـیـار .

مـن رفـتــم بـه در خـانـۀ آن هـمـسـایـه ، از آن حـال خـبــر دادم .

هـمـسـایـه گـریـسـتـن گـرفـت .

گـفـت : بـدانـکـه سـه شـبـانـه روز بـود کـه کـودکـان مـن هـیـچ نـخـورده بـودنـد .

امـروز خـری مــرده بـود ، پـوسـت از وی جـدا کـردم و طـعـام سـاخـتـم .

بــر شـمـا حـلال نـبـاشـد .

چـون ایـن بـشـنـیـدم آتـش در جـان مـن افـتـاد .

آن سـیـصـد و پـنـجـاه درم بـرداشـتـم و بــدو دادم و گـفـتـم :

نـفـقـۀ اطـفـال کـن کــه حـج مـا ایـنـسـت

خـلـقـت بـشـــــر

caesar — Mon, 17 Sep 2007 17:48:18 GMT

ادامــه خـلـقـت بـشــــر

تکـامـل مـعـنـویـت بـا تکـامـل بـشـریـت فــرق مـی کـنـد ،

مـقــررات مـعـنـویـت از اول تـا آخــر زمـان یکـسـان و تـغـیـیـــر نـاپـذیــر اسـت .

چـیــزهـایـی کـه بــرای مـعـنـویـت نـیـک اسـت ،

از اول خـلـقـت تـا بحـال هـمـــه آنــرانـیـک گـفـتــه انـد

و هـرچـه بــرای مـعـنـویـت بـد اسـت ،

هـمــه آنـرا بــد گـفـتـه انـد .

پـس اسـاس مـعـنـویـت و سـیـر کـمـال روحـی کـه انـسـان را بـایــد بـه کـمـال بــرسـانـد ،

از اول خـلـقـت تـا آخـر خـلـقـت تـفـاوت نـمـی کـنــد .

بـشـر اولـی هـم هـمـیـن نـفـس ،

هـمـیـن هــوای نـفـس

و هـمـیـن اخـتـیـار را داشـتـه اسـت

و تـمـام وسـایـل هـم تـحـت اخـتـیـارش بــوده اسـت .

در تـمـام مــذاهـب ِ عـالـم ایـن دو نکـتـه روشـن اسـت :

خــدایـی اسـت و وقـتـی خــدایـی بـود ، لازمـه اش بـقـای روح ومـعـاد اسـت .

کـار نــداریـم یـک فــرد چـه مـذهـب و مـسـلـکـی دارد ،

آیـا مـی دانــد گــردش روح هـسـت یـا نـیـسـت ؟

مــذاهـب مـی گـویـنــد دورۀ رسـتـاخـیــــز پـنـجـاه هــزار سـال اسـت

و بعـد از آن مـخـلوق مـحـشـور مـی شـونــد .

یـعـنـی در مـعـاد ، آنـهـایـی کـه مـتـفـرق بـودنــد ابـتــدا نـشـر اسـت کـه جـمـع مـی شـونـد ،

بـعــد حـشـر اسـت کـه بـه حـسـاب و کـتـابـشـان مـی رسـنـد .

گـرچـه پـیـغـمـبــران بـی اطـلاع نـبـوده انــد و کـم و بـیـش اشـاره کــرده انـد ،

امـا مـعـلـوم نـشـده اسـت کـه ابـتــدای ایـن پـنـجـاه هــزار سـال کـی بـوده ،

زیــرا اسـکـلـتـهـایـی از آدمـیــزاد یـافـتـه انـد

کـه از مـیـلـیـون هـا سـال پـیـش در خـاک بـوده انـد .

پـس ایـن پـنـجـاه هــزار سـال چـیـسـت و کـی تـمـام مـی شـود ؟

مـفـتـاح رمــز ایـن اسـت ،

کـه پـنجـاه هــزار سـال بــرای هــر فــرد اسـت ،

نـه پـنـجـاه هـزار سـال زمـانـی .

چـون اگــرپـنـجـاه هــزار سـال « فــردی » نـبـاشـد

در روز حـشـر بـه آنـهـایـیـکـه پـنـجـاه هــزار سـال زیـر خـاک بـلا تکـلـیـف مـانـده انـد

نـسـبـت بـه دیگــرانـی کـه آنـا ًبـمـیــرنـد و بـه حـسـاب و کـتـابـشـان بـرسـنـد ،

عــدالـت و مـسـاوات خــدا بــرقــرار نـشـده اسـت

و جـواب ایـن اِشکـال داده نـمـی شـود

مگــر آنکـه بگــویـیـم پـنـجـاه هــزار سـال ضـرب الاجـل بــرای هــر فــردی اسـت .

از حـضـرت رسـول مـی پــرسـنـد :

« چـه طـولانـی اسـت ایـن روز رسـتـاخـیــز کـه پـنـجـاه هــزار سـال اسـت ؟ »

جـواب مـی فــرمـایـد :

« بـه آن کـسـی کـه جـان مـُحـمــّد در دسـت اوسـت ،

بــرای مـومـن طـول آن بــه انــدارزۀ آن بـاشـد

کـه نـمـازی از نـمـازهـای فــرضـیـه را بخـوانــد » .

از جـواب حـضـرت رسـول نـتـیـجـه مـی شـود

کـه ایـن روز رسـتـاخـیــز کـه پـنـجـاه هــزار سـال اسـت ،

مـتـغـیــر اسـت و ثـابـت نـیـسـت .

پـس پـنـجـاه هــزار سـال بــرای هــر فــرد اسـت بــرای ضـرب الاجـل .

حـشـر بـرای تـمـام مـاخـلـق الله هـسـت ،

کـروات و اقـلاک هــم هــر کــدام حـشـر خـاصـی نـسـبـت بــه خـودشـان دارنــد .

کـرۀ زمـیــن هــم وقـتـی عـمـرش بـسـر آمــد ،

خــداونــد طـوری پـیـش بـیـنـی مـی کـنـد

کـه تـمـام مـخـلـوقـی کـه روی کـرۀ زمـیـن اسـت ،

درسـت انـتـهـای ضـرب الاجـل شـان قـرار گــرفـتـه بـاشـنـد ،

یـعـنـی مـخـلـوقـی کـه آخــریـن آنـهـا بــه دنـیـا آمــده انـد

و عـمــر کـرۀ زمـیـن تـمـام شـده اسـت و بـایـد مـعــدوم شـونــد .

تـمـام مـخـلـوق مـنـجـمـلـه آدمـیــزاد مـحـشـور مـی شـونــد .

آیـا حـیـوانـات هـم مـحـشـور مـی شـونــد ؟

مـی گـویـنــد اگــر حـیـوانـی در حـال حـیـوانـیـت مـحـشـور شـود

بـه او ظـلـم شـده اسـت .

پـس چــرا در ایـنـجـا سـیــر کـمـال گـذاشـتـه شـده

تـا حـیـوان هـم بـشـر بـشـود

و بـالاخــره اتـمـام حـجـت نـسـبـت بـه اوهـم مـانـنــد تـمـام مـخـلـوق شـده بـاشـد .

وقـتـی روز آخــر شــد ( چـون تـا خــدا هـسـت کـایـنـات بـایــد بـاشـد ) ،

ایـن کـره کـه بــرود

کـرۀ دیگــری بـه هـمـیـن صـورت و بـا هـمـان مـقــررات

ایـجـاد مـی کـنــد بــرای ایـنـکـه ایـن مـخـلوق سـیــر تـکـامـلـشـان را بکـنـنــد .

ادامه دارد

سلام بر حضرت حافظ

caesar — Sun, 26 Aug 2007 09:59:18 GMT

روی بـنــــمـا

روی بـنـمـا و وجــود ِ خـــودم از یـــاد ببـَر

خــرمـن سـوخـتـگـان را هـمـه گـو بـاد ببـَر

مــا چــو دادیـم دل و دیـــده بـه تـوفـان ِبــلا

گــو بـیـا سـیـل ِ غـم و خـانـه ز بـنـیـاد ببــر

زلف چون عنبر خامش که ببوید ؟ هیهات!

ای دل خــام طـمـع ، ایــن سـخـن از یاد ببر

سـیـنـه گـــو شـعـلـۀ آتـشکــدۀ پـارس بکـش

دیـــده گـــو آب ِ رُخ ِ دجــلـۀ بـغـــداد ببــر

دولـت پـیـر مغـان بـاد کـه بـاقـی سهـل است

دیگــری گــو بـرو و نـام ِ مــن از یــاد ببــر

سـعـی نــابــرده در ایـن ره بـه جـایی نرسی

مــزد اگـــر مـی طـلـبـی ، طـاعت استـاد ببـر

روزِ مــرگـم نـفـسـی وعـــدۀ دیــــدار بــــده

وانگـهـم تــا بــه لحــد فــارغ و آزاد ببـر

دوش مـی گـفـت بـه مـژگـان ِ درازت بکُـشم

یـا رب از خــاطــرش انــدیـشـۀ بـیــداد بـبــر

حـافـظ انـدیـشـه کـن از نازکی ِ خاطر یار

بـرو از درگـهـش ایـن نـالـه و فـریـاد ببـر

از هـمــه کـس مـی تــوان آمــوخـت

caesar — Fri, 27 Jul 2007 11:15:54 GMT

یکی از مریدان حسن بصری ، عارف بزرگ ،

در بستر مرگ استاد از او پرسید :

"مولای من ، استاد شما که بود ؟ "

حسن بصری پاسخ داد :

" صدها استاد داشته ام و نام بردنشان ماه ها و سال ها طول می کشد

و باز شاید برخی را از قلم بیندازم . "

: "کدام استاد تاثیر بیشتری بر شما گذاشته است ؟ "

حسن کمی اندیشید و بعد گفت :

در واقع مهمترین امور را سه نفر به من آموختند.

اولین استادم یک دزد بود

.در بیابان گم شدم و شب دیر هنگام به خانه رسیدم.

کلیدم را پیش همسایه گذاشته بودم و نمی خواستم آن موقع شب بیدارش کنم.

سرانجام به مردی برخوردم ، از او کمک خواستم ،

و او در چشم بر هم زدنی ، در خانه را باز کرد.

حیرت کردم و از او خواستم این کار را به من بیاموزد. گفت کارش دزدی است ،

اما آن اندازه سپاسگزارش بودم که دعوت کردم شب در خانه ام بماند.

یک ماه نزد من ماند. هر شب از خانه بیرون می رفت و می گفت :

می روم سر کار ؛ به راز و نیازت ادامه بده و برای من هم دعا کن.

و وقتی بر می گشت ، می پرسیدم چیزی بدست آورده یا نه.

با بی تفاوتی پاسخ می داد : " امشب چیزی گیرم نیامد.

اما انشا ء الله فردا دوباره سعی می کنم. "

مردی راضی بود و هرگز او را افسردهء ناکامی ندیدم.

از آن پس، هر گاه مراقبه می کردم و هیچ اتفاقی نمی افتاد

و هیچ ارتباطی با خدا برقرار نمی شد ،

به یاد جملات آن دزد می افتادم :

"امشب چیزی گیرم نیامد ،

اما انشا ءالله ، فردا دوباره سعی می کنم ،

این جمله ، به من توان ادامه ء راه را می داد. "

: " نفر دوم که بود ؟ "

: " نفر دوم سگی بود . می خواستم از رودخانه آب بنوشم ،

که آن سگ از راه رسید. او هم تشنه بود .اما هر بار به آب می رسید ،

سگ دیگری را در آب می دید ؛

که البته چیزی نبود جز بازتاب تصویر خودش در آب.

سگ می ترسید ، عقب می کشید ، پارس می کرد ،

همه کار می کرد تا از برخورد با آن سگ دیگر اجتناب کند.

اما هیچ اتفاقی نمی افتاد .

سرانجام ، به خاطر تشنگی بیش از حد ،

تصمیم گرفت با این مشکل روبرو شود

و خود را به داخل آب انداخت ؛

و در همین لحظه ، تصویر سگ دیگر محو شد. "

حسن بصری مکثی کرد و ادامه داد:

" و بالاخره ، استاد سوم من دختر بچه ای بود با شمع روشنی در دست ،

به طرف مسجد می رفت .پرسیدم :

خودت این شمع را روشن کرده ای ؟ دخترک گفت بله .

برای اینکه به او درسی بیاموزم ، گفتم :

" دخترم ، قبل از اینکه روشنش کنی ، خاموش بود ، می دانی شعله از کجا آمد؟ "

دخترک خندید ، شمع را خاموش کرد و از من پرسید :

" جناب ، می توانید بگویید شعله ای که الان اینجا بود ، کجا رفت ؟ "

" در آن لحظه بود که فهمیدم چقدر ابله بوده ام.

کی شعلهء خرد را روشن می کند؟

شعله کجا می رود ؟

فهمیدم که انسان هم ما نند آن شمع ،

در لحظات خاصی آن شعلهء مقدس را در قلبش دارد ،

اما هرگز نمی داند چگونه روشن می شود و از کجا می آید .

از آن به بعد، تصمیم گرفتم

با همهء پدیده ها و موجودات پیرامونم ارتباط برقرار کنم ؛

با ابرها ، درخت ها ، رودها و جنگل ها ، مردها و زن ها .

در زندگی ام هزاران استاد داشته ام .

همیشه اعتماد کرده ام ، که آن شعله ، هروقت از او بخواهم ،

روشن می شود ؛

من شاگرد زندگی بوده ام و هنوز هم هستم .

آموختم که از چیز های بسیار ساده و بسیار نامنتظره بیاموزم ،

مثل قصه هایی که پدران برای فرزندان خود می گویند. "