از عـبــدالــرحـمـن مـروزی گـویـنــد کـه پـس از آنکـه از حـج فـارغ شـده بـود ،
سـاعـتـی در خـواب شـد و بخـواب دیـد کـه دو فـرشـتـه از آسـمـان فـرودآمـدنـد ،
یکـی از دیگـری پـرسـیـد کـه امـسـال چـنــد خـلـق آمـده انــد ؟
گـفـت شـشـصـدهــزار.
گـفـت : حـج چـنــد کـس قـبـول کــردنـد ؟
گـفـت : از آن هـیـچـکـس قـبــول نکــردنــد .
عـبــدالله گـفـت : چـون ایـن بـشـنـیـدم اضـطــرابـی در مـن پـدیــد آمـد .
گـفـتـم : ایـن هـمـه خـلایـق کـه از اطـراف و اکـنـاف جـهـان
از راه هـای دور آمــده و بـیـابـانـهـا قـطـع کــرده ، ایـنـهـمـه ضـایـع گــردد ؟
پـس آن فــرشـتـه گـفـت : در دمـشـق کـفـشگـری اسـت نـام او « عـلـی بـن مـوفـّق »
او حـج نـیـامـده اسـت ، امـا حـج او قـبـول اسـت
و هـمـه را بـدو بخـشـیـدنــد و ایـن جـمـله در کـار او کــردنــد .
چـون ایـن بـشـنـیـدم از خـواب در آمـدم
و گـفـتـم : بـه دمـشـق بـایـد شـد و آن شـهــر را زیـارت بـایـد کــرد .
پـس بـه دمـشـق شـدم و خـانــۀ آن شـخـص را طـلـب کــردم و آواز دادم .
شـخـصـی بـیــرون آمــد .
گـفـتـم : نـام تـو چـیـسـت ؟
گـفـت : عـلـی بـن مـوفـّق .
گـفـتـم : مـرا بـا سـخـنـی اسـت .
گـفـت : بگـوی .
گـفـتـم : تـو چکـاره ای ؟ گـفـت : پـاره دوزی مـی کـنــم .
پـس آن واقـعـه بـا او بگـفـتـم .
گـفـت : نـام تـو چـیـسـت ؟ گـفـتـم : عـبــدالله مـبـارک .
نـعــره بـزد و از هــوش بـشـد .
چـون بـه هــوش آمـد ، گـفـتـم : مــرا از کـار خـود خـبـر ده .
گـفـت : سـی سـال بـود تـا مـرا آرزوی حـج بـود
و از پـاره دوزی سـیـصـد و پـنـجـاه درم جـمـع کــردم ،
امـسـال قـصـد حـج کــردم تـا بــرم .
روزی هـمـسـرم حـامـلـه بـود ،
اظـهـار کــرد : از خـانـۀ هـمـسـایـه بـوی طـعـامـی مـی آیـد بــرو پـاره ای بـیـار .
مـن رفـتــم بـه در خـانـۀ آن هـمـسـایـه ، از آن حـال خـبــر دادم .
هـمـسـایـه گـریـسـتـن گـرفـت .
گـفـت : بـدانـکـه سـه شـبـانـه روز بـود کـه کـودکـان مـن هـیـچ نـخـورده بـودنـد .
امـروز خـری مــرده بـود ، پـوسـت از وی جـدا کـردم و طـعـام سـاخـتـم .
بــر شـمـا حـلال نـبـاشـد .
چـون ایـن بـشـنـیـدم آتـش در جـان مـن افـتـاد .
آن سـیـصـد و پـنـجـاه درم بـرداشـتـم و بــدو دادم و گـفـتـم :
نـفـقـۀ اطـفـال کـن کــه حـج مـا ایـنـسـت
