روی بـنــــمـا
روی بـنـمـا و وجــود ِ خـــودم از یـــاد ببـَر
خــرمـن سـوخـتـگـان را هـمـه گـو بـاد ببـَر
مــا چــو دادیـم دل و دیـــده بـه تـوفـان ِبــلا
گــو بـیـا سـیـل ِ غـم و خـانـه ز بـنـیـاد ببــر
زلف چون عنبر خامش که ببوید ؟ هیهات!
ای دل خــام طـمـع ، ایــن سـخـن از یاد ببر
سـیـنـه گـــو شـعـلـۀ آتـشکــدۀ پـارس بکـش
دیـــده گـــو آب ِ رُخ ِ دجــلـۀ بـغـــداد ببــر
دولـت پـیـر مغـان بـاد کـه بـاقـی سهـل است
دیگــری گــو بـرو و نـام ِ مــن از یــاد ببــر
سـعـی نــابــرده در ایـن ره بـه جـایی نرسی
مــزد اگـــر مـی طـلـبـی ، طـاعت استـاد ببـر
روزِ مــرگـم نـفـسـی وعـــدۀ دیــــدار بــــده
وانگـهـم تــا بــه لحــد فــارغ و آزاد ببـر
دوش مـی گـفـت بـه مـژگـان ِ درازت بکُـشم
یـا رب از خــاطــرش انــدیـشـۀ بـیــداد بـبــر
حـافـظ انـدیـشـه کـن از نازکی ِ خاطر یار
بـرو از درگـهـش ایـن نـالـه و فـریـاد ببـر
