ایـن هـمـه نـعـمـت و نـا شـکــری ؟! ؟!
امـروز تعـطـیـل بـودم و ســر کـار نـبـایـد مـی رفــتـم ،
ایـن بــود کـه گـفـتـم قــدری بـیـشـتـر بخـوابـم و جــبـران کـمـبـود خـواب را بـکــنـم .
امـا گـویـی از اوّل وقـتـی سـرنـوشـتـی را بـرای آدم رقـم زدنـد ، هـمـان هـسـت .
طـبـق مـعـمـول ِ هــرروز ، صـبـح زود از خـواب بــیـدار شـدم
ولـی چـون نـبـایـد سـر ِ کـار مـی رفــتـم
گفـتـم همـانطـور در تخـت دراز بکـشـم و هـفـتـه ای را کـه بـر مـن گـذشـتـه بـود مـرور کـنـم .
..........
ایـن بــود کـه بـا خـدا شـروع بــه نـجــوا کــردم و گـفـتـم :
خــدایـا واقـعـاً تــرا شـکــر مـی کـنـم کـه ایـن هـمـه نـعـمـت بـرایـمـان فــراهـم کــردی
و مـا را در مـحـیـطـی گـذاشـتـی کـه بـتـوانـیـم انـدکـی بـیـشـتـر بـه تـو فـکــر کـنـم .
خــدایـا تــرا شـکــر مـی کـنـم کـه ایـنـچـنـیـن بــرایـم خـواسـتـی
و بــه مـن فــرصـت فـکــر کــردن دادی .
بــه خــدا گـفـتـم :
خــدایـا ، مـن کـه از چــنـد لـحـظـۀ زنــدگی خــودم آگـاه نـیـسـتـم ،
سـرنــوشـت مــرا خــودت بــه دسـت بـگــیـر
و بـگــذارآنـچـه مــورد رضـایـت تـسـت انـجـام دهــم ،
و الاّ مـن ِ بـشـر خـطـاکـار مـی تـوانـم هــر آن بـلـغـزم و بـه قـهـقــرا سـقـوط کـنـم .
تـو هـمـیـن فـکــر بـودم کـه یـاد یـک مـاجـرا افـتـادم .
داسـتـان از ایـن قــرار اسـت کـه :
گــدایـی بـود ، در سـر درب یک بـیـمـارسـتـان نـشـسـته بـود و گــدایـی مـی کــرد
در ایـن هـنـگـام بـود کـه آمـبـولانـسـی بـا سـر و صـدای زیـاد بـه بـیـمـارسـتـان رسـیـد
و تعـدای افـراد هـم بـا اتـومـبـیـل خـودشـان نـیـز سررسیدند و بیمار را به طرف بیمارستان بردند .
گــدا پــرسـیـد : چــه خــبـر اسـت ؟
گـفـتـنـد کـه تـصـاـدف کــرده
گــدا گـفــت : خـوب بـعـد چـی مـیـشـه ؟
گـفـتـنـد بـایـد پـایـش را بـبـرنـد و بـایـد چــنـد مـیـلـیـون بــدهـنـد
و یـک پـای مـصـنـوعـی بــرایـش درسـت کـنـنـد .
مــدتـی گــذشـت دوبـاره هـمـان مـاجـرای آمـبـولانـس و اتـومـبـیـل هـا و آدمـهـا تـکــرار شـد .
گــدا ایـن دفـعـه پـرسـیـد : دیـگـه چــه خــبـر اسـت ؟
گـفـتـنـد : یکـی رو آوردنـد کـه بـایـد دسـتـش رو قـطـع کـنـنـد .
گــدا گـفــت : خـوب مگـه چـی مـیـشـه ؟
گـفـتـنـد : بـایـد چـنـد مـیـلـیـون تـومـان بــدهـنـد تـا بـرایـش دسـت مـصـنـوعـی درسـت کـنـنـد .
سـاعـت بـعـد دوبـاره آمـبـولانـس آژیـر کـشـان وارد شـد .
گــدا پـرسـیـد : ایـن دفـعـه دیگــر چـی خـبـر شـده ؟
گـفـتـنـد : یکـی را آورده انـد کـه بـایـد کـبـدش را عـمـل جــراحـی کـنـنـد .
گــدا گـفــت : مگـه چـی مـیـشـه ؟
گـفـتـنـد : بـایـد چـنـد مـیـلـیـون تـومـان بـدهـنـد تـا عـمـل جـراحـی بـشـه .
خـلاصـه تـا غــروب ایـن مـاجــراهـا ادامـه داشـت .
گــدا انــدکـی بـه خـودش نگــاه کـرد و گـفـت :
عـجـب روزگـاری اسـت ، خــدایــا مـا را بـبـخـش ،
مـا ایـن هـمـه ثـروت داشـتـیـم و خـودمـان از آن بـی خــبـر بــودیـم !!
دو تـا پـای سـالـم ، دو تـا دسـت سـالـم و دوتـا چـشـم سـالـم و گـوش ووووو سـالـم ،
عـجـب پـس ایـنـجـا چـه مـی کـنـیـم ؟ !
مـا را چـه کـار بـه گــدایـی ، اصـلاً گــدایـی بـه مـا نـیـامــده .
از سـر درب بـیـمـارسـتـان بـلـنـد شـد و بـه جـسـتـجـوی زنـدگـی نـویـن راهـی شــهـر شـد .
راسـتـی از شـمـا مـی پــرسـم :
شـمـا چـقـدر ثـروت داریـد و از وجـود ایـن ثـروت خـدادادی بـی اطـلاع هـسـتـیـد ؟
آیـا زنــدگـی مـا مـثـل زنـدگـی هـمـان گــدا نـیـسـت ؟ !
کـه از نـعـمـتـهـای خــداونــدی بـی خــبـریـم
و یـا ایـنـکـه نـمـی خــواهــیـم خــبـری داشـتـه بـاشـیـم ؟ !
بـقــول مــعـروف :
شکــر نـعـمـت ، نـعـمـتـت افــزون کــنـد
کــفـر ، نـعـمـت از کـف ات بــیـرون کــنـد .
